هنوز هم در ایران در اوقات این جشن خانه می آرایند،همه جا را پاک میکنند،رخت نو میپوشند،بوی خوش بخور میدهند،گل و شیرینی و شربت می نهند،دعا میکنند و نماز میگزارند. در خوانچه ای هفت چیز که اسمشان با حرف سین شروع شده باشد مثل سیب و سنجد و ... میگذارند. این عدد هفت که از زمان قدیم مقدس بوده اشاره به هفت امشاسپندان و یا بزرگترین فرشتگان مزدیسنا میباشد.

بی شک این رسومات که از روزگاران کهن بیادگار مانده اساساً برای این بوده که فروهرهای مقدسین و نامداران و در گذشتگان خانواده که از آسمان فرود آمده چند روزی به رسم سرکشی در روی زمین میگذرانند از خانه و زندگانی بستگان و از دینداری و پرهیزکاری و داد و دهش بازماندگان خویش خوشنود گشته از درگاه خداوند خوشی و تندرستی آنان را بخواهند.

مورخین قدیم غالباً از جشن فروردین یا نوروز ذکری کرده اند بخصوصه آنچه ابوعثمان جاحظ در کتاب خویش المحاسن و الاضداد و ابوریحان بیرونی در آثار الباقیه نوشته اند قابل مطالعه است. بواسطه قدمت زمان این دو دانشمند و نزدیک بودن آنان بعهد ساسانیان کلّیه اطلاعات آنان راجع به نوروز و فروردجان یاد آور اساس مذهبی این جشن است.ابوریحان مینویسد که در اوقات فروردگان در اتاق مرده و بالای بام خانه در فارس و خوارزم برای پذیرائی از ارواح غذا میگذارند و بوی خوش بخور میکنند.

گذشته از آنکه نخستین ماه سال به اسم فروهر است نوزدهمین روز هر ماه نیز بنگهبانی این فرشته سپرده شده است،فروردین روز در فروردین ماه موسوم است به فروردگان بنا بموافق افتادن اسم روز با اسم ماه آن را هم عیدی میشمرند.

بقول بندهش گل بوستان اوروج که در فارسی بستان یا بوستان افروز و معمولاً تاج خروس گویند متعلق به فروهرها ست.